Konwencja ADR to międzynarodowy, bardzo szczegółowy regulamin stosowany w przewozie towarów niebezpiecznych, który opisuje zagrożenia jakie powoduje przewóz ładunków niebezpiecznych oraz sposoby zapobiegania tym zagrożeniom. ADR umożliwia szybkie i precyzyjne określenie wymagań przewozowych oraz przyczynia się do jednolitego sposobu interpretacji przepisów w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.
Wszystkie materiały niebezpieczne produkowane na świecie charakteryzuje podział na 13 klas zagrożeń. Zgodnie z ADR każdemu ładunkowi musi zostać nadany specjalny czterocyfrowy numer UN, który określa niebezpieczne właściwości danego produktu.
Konwencja ADR określa również szczegółowe warunki pakowania towarów niebezpiecznych, oznakowania towarów, opakowań i pojazdów (wymagane są oznakowania towaru nalepkami ostrzegawczymi, a samochodów pomarańczowymi tabliczkami odblaskowymi w kształcie prostokąta), jak i przepisy dotyczące pojazdów i przewozu jak i wymagania dotyczące załogi pojazdu i osób uczestniczących w przewozie - zgodnie z umową kierowcy oraz wszyscy zatrudnieni przy przewozie muszą mieć szkolenia, egzamin i posiadać zaświadczenie ADR.
Adresatami przepisów ADR są wszyscy uczestnicy przewozu, a więc przewoźnicy, producenci materiałów niebezpiecznych oraz ich nadawcy, projektanci opakowań i cystern, dozór techniczny (jednostki badawcze i dopuszczające), producenci pojazdów oraz odbiorcy materiałów niebezpiecznych.
Klasy zagrożeń:
- 1 – Materiały i przedmioty wybuchowe
- 1.1 – Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym
- 1.2 – Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie rozrzutem, ale nie wybuchem masowym
- 1.3 – Materiały i przedmioty stwarzające zagrożenie pożarem i małe zagrożenie wybuchem lub rozrzutem lub oba te zagrożenia, ale które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym
- 1.4 – Materiały i przedmioty, które stwarzają tylko małe zagrożenie wybuchem w przypadku ich zapalenia lub zainicjowania podczas przewozu. Skutki ograniczają się w znacznym stopniu do sztuki przesyłki i nie prowadzą do rozrzutu odłamków o znacznych rozmiarach lub zasięgu. Pożar zewnętrzny nie powinien wywoływać natychmiastowego wybuchu całej zawartości sztuki przesyłki
- 1.5 – Materiały bardzo mało wrażliwe stwarzające zagrożenie wybuchem masowym, które są na tyle niewrażliwe, że istnieje małe prawdopodobieństwo ich zainicjowania lub przejścia od palenia do detonacji w normalnych warunkach przewozu. Minimalnym wymogiem dla tych materiałów jest, aby nie wybuchały podczas próby na zewnętrzne oddziaływanie ognia
- 1.6 – Przedmioty skrajnie niewrażliwe, które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym. Przedmioty te zawierają tylko skrajnie niewrażliwe materiały i przedstawiają znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub rozprzestrzenienia się
- 2 – Gazy
- 2.1 – Gazy palne
- 2.2 – Gazy niepalne, nietrujące
- 2.3 – Gazy trujące
- 3 – Materiały ciekłe zapalne
- 4.1 – Materiały stałe zapalne, materiały samoreaktywne oraz materiały wybuchowe stałe odczulone
- 4.2 – Materiały samozapalne
- 4.3 – Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy zapalne
- 5.1 – Materiały utleniające
- 5.2 – Nadtlenki organiczne
- 6.1 – Materiały trujące
- 6.2 – Materiały zakaźne
- 7 – Materiały promieniotwórcze
- 8 – Materiały żrące
- 9 – Różne materiały i przedmioty niebezpieczne
